Dr. Piet van Midden is theoloog en was tot zijn emeritaat docent Klassiek Hebreeuws aan Tilburg University. Hij werkte voor vijf verschillende PKN-kerken als predikant en publiceerde een groot aantal artikelen en boeken over de Bijbel. Het meest bekend daarvan is ‘De Groeibijbel’, een Bijbel voor tieners,maar ook vooral gelezen door hun ouders.
Voor Gouden Bijbelverhalen schrijft hij bij elk verhaal een tekst die je aan het denken zet en dieper op de achtergronden ingaat.
Soms wordt de reis van je leven je dood. Het had weinig gescheeld of ik had dit nooit kunnen vertellen. Ik reisde in een gebied waar je beter weg kunt blijven. Om de haverklap waren er conflicten tussen Israëlieten en Filistijnen. En als je daarin betrokken raakt, is je leven niet zeker. Maar let op! Precies op het moment dat ik het Filistijnse plaatsje Gat passeerde, gingen de stadspoorten open en verscheen er een reus. Hij moest bukken, zo groot was hij.
Bukken was niet zijn sterkste kant. Hij droeg beschermende kleding, niet van stof maar van bronzen platen, en een bronzen helm. De schacht van zijn speer was zo dik als de boom van een weefgetouw. Een enorm gewicht sjouwde hij mee. Het was schering en inslag dat hij vloekte en hij riep: ‘Ik ben Goliat, een Filistijn, en jullie horen bij Saul. Allemaal bange mannetjes. Stuur een kerel, een held om tegen te vechten, wij samen.’
Saul en zijn mannen hoorden het aan. Ook Saul stak met kop en schouders boven de massa uit, maar om te sterven door de enorme speer van Goliat, onder handgeklap en gejoel van de Filistijnen, leek hem geen koninklijk idee.
Ik moet je even meenemen naar een plek die je waarschijnlijk kent: Betlehem. Daar was een familie met acht zonen, van wie de oudste drie in militaire dienst waren gegaan. Elke dag hoorden ze het geschreeuw van Goliat aan, nu al veertig dagen lang. Veertig dagen het gebrul van Goliat van aanhoren was al een lijdenstijd op zichzelf.
Hun vader Isaï was bezorgd en stuurde David, zijn jongste zoon, naar het slagveld om informatie. Hij kreeg een heel pakket aan lekkere dingen mee, zoals geroosterd brood en kaas, ook voor de commandant. Isaï had vroeger kennelijk zelf ook in het leger gediend en wist hoe de hazen liepen.
Aangekomen op het slagveld maakte David meteen kennis met Goliat, die stond te vloeken als een dragonder. De manschappen van Israël huiverden. David hoorde dat Saul een aantrekkelijke prijs op het hoofd van Goliat had gezet: de winnaar mocht trouwen met de dochter van de koning en werd vrijgesteld van belasting. Een sprookjeshuwelijk. Maar dan moest je wel eerst Goliat verslaan, die intussen doorging met vloeken. Tot verbazing van David die zich afvroeg wat die onbesneden reus zich veroorloofde te kunnen doen: de slagorde van Israëls God uitdagen, de God die de HEER van de legerscharen wordt genoemd.
Davids commentaar bleef niet onopgemerkt. Men bracht hem bij Saul die zijn oordeel al klaar had: ‘Je hebt geen ervaring met Filistijnen.’
‘Maar wel met leeuwen en beren.’ ‘
Als meneer graag dood wil, dan is dit je kans,’ schamperde Saul.
David kreeg Sauls wapenrusting aan. Hij ging lijken op een krijgsman. Hij wandelde en wankelde en zei: ‘Dit heb ik nooit geprobeerd.’
Hij deed zijn wapenrusting uit, pakte zijn staf, zocht vijf gladde stenen en liep op Goliat af die hem hartgrondig vervloekte. ‘Ik voer je aan de wilde dieren, kom eens hier!'
Maar David riep: ‘De God van Israël bevrijdt niet door zwaard of speer. Dit is Gods strijd.’ Goliat ging tot de aanval over, maar David slingerde een steen die Goliats voorhoofd trof. De reus wankelde en sloeg tegen de grond. David rukte het enorme zwaard uit Goliats schede en sloeg daarmee zijn hoofd eraf.
Zo is het gegaan. Ik heb eerder gehoord dat de Filistijnse god Dagon is onthoofd. Door wie? We weten het niet. En Saul is in de strijd met de Filistijnen onthoofd, met zijn drie zonen. Maar wie is die David eigenlijk? Van wie is hij er een?